"حسرت"

 

 

به چشمان گنه کارم،زده یک آسمان باران

 

 

نفس در سینه ام حبس و دلم چون آتشی سوزان

 

 

در آغوش گلویم باز،نشسته بغض سنگینی

 

 

به پشت هر سکوتم باز،شده فریاد من پنهان

 

 

به قلبم می خورد هر دم،هزاران زخمه ی حسرت

 

 

هزاران رعد دلتنگی،طنین اندازدم بر جان

 

 

به لحظه لحظه ام سوگند،به اشک و ناله و آهم

 

 

نمانده بر من آرامی،در این تاریکی هجران

 

 

نه امیدی نه رویایی،نه لبخند دل آرامی

 

 

همه بی رنگی و حسرت،همه اندوهم و باران

 

 

هزاران خاطره هر بار،که می بندد به ذهنم نقش

 

 

چو بی آرامی دریا،درونم می شود طوفان

 

 

دلم در بند آغوشت،چه خون ها که نمی نوشد

 

 

چه غم ها که نمی بیند،نگاهم از عبور آن

 

 

به دستان زمستانم،دگر فصل بهاری نیست

 

 

نبود حس دستانت،شده بر عشق من تاوان

 

 

شکسته شیشه ی قلبم،چرا با سنگ دلتنگی؟

 

 

چرا ماهی به شب هایم،ندارد چهره ی تابان؟

 

 

چرا مردن برای تو،برایم جرم سنگینی ست؟

 

 

چرا عشق من عشقی نیست،به رنگ عشق دلبازان

 

 

همه دلگیرم از دنیا،که می کوبد به روحم سنگ

 

 

همان کز این جنون سخت،مرا خواند از گنه کاران

 

 

به نزدیکی من دوری،به دوریت چه نزدیکم

 

 

نگاهم سخت می ترسد،از این بیداری ویران

 

 

چه دلتنگی بی رحمی،چه دوری غم انگیزی

 

 

که خانه می کند بر دل،که بر من می دهد پایان

 

 

شعر از:مجنون

 

 

äæÔÊå ÔÏå ÏÑ 91/01/11ÓÇÚÊ 22:12 ÊæÓØ مجنون| |